English English Polski Polski
Wydziałowa Stacja Doświadczalna
w Skierniewicach
Historia rozszerzona

Starania prof. Józefa Mikułowskiego-Pomorskiego dotyczące otrzymania gruntów pod doświadczenia zostały uwieńczone sukcesem w czasie, gdy przez 2 lata był rektorem SGGW. Na mocy Rozporządzenia Ministerstwa Rolnictwa z dn. 28 maja 1919 r. SGGW otrzymało folwark w Skierniewicach na cele doświadczalne wraz z gruntami (269 ha), parkiem i pałacem. Grunty te do końca XVIII w. należały do arcybiskupów gnieźnieńskich, na siedzibę których wybrano w Skierniewicach pałac (nazywany obecnie Pałacem Prymasowskim) wraz z otaczającymi zabudowaniami i folwarkiem. Znamiennymi datami dla Skierniewic w XIX w. był rok 1845, w którym uruchomiono pierwszą w Polsce kolej „Warszawsko-Wiedeńską” oraz rok 1885, w którym w Pałacu Prymasowskim odbyło się spotkanie trzech zaborców Polski: Aleksandra III — cara Rosji, Franciszka Józefa I — cesarza Austro-Węgier oraz Wilhelma I — cesarza Niemiec. Dopiero po wyzwoleniu Polski w 1919 r. cały folwark skierniewicki wraz z osadą pałacową i pałacem (obecnie siedziba Instytutu Warzywnictwa) został upaństwowiony i przekazany dla SGGW. W tym czasie Skierniewice stały się ważnym  ośrodkiem pracy naukowej w dziedzinie produkcji rolniczej i ogrodniczej.

Na terenie przekazanego SGGW folwarku wydzielono 36 ha gruntów na Pole Doświadczalne. Stanowiło ono oddzielną jednostkę organizacyjną połączoną początkowo z pracownią chemiczno-rolniczą Zakładu Chemii Rolniczej SGGW w Warszawie. Do 1924 r. opiekunem naukowym tego Pola był prof. Witold Staniszkis, a kierownikami — K. Wróblewski, a następnie M. Komar. W 1924 r. Pole Doświadczalne stało się częścią organizacyjną Zakładu Uprawy i Nawożenia Roli, który został utworzony na Wydziale Ogrodniczym SGGW. Od początku istnienia kierownikiem Zakładu był prof. Marian Górski, z upoważnienia którego opiekę naukową nad doświadczeniami rolniczymi sprawowali adiunkci: dr Zygmunt Bronisław Golonka (1923–29) oraz dr Janina Krotowicz-Krzysztofowicz (1929–38).

W czasie II wojny światowej wszystkie doświadczenia wieloletnie zakładane w latach 1922–1924 były kontynuowane pod nadzorem niemieckim. Od strony naukowej doświadczeniami opiekowali się mieszkający tam w tym czasie prof. Marian Górski i dr Mieczysław Koter, natomiast od strony organizacyjnej — Szczepan Maciejewski. Na przełomie lat 1940/41 na terenie Skierniewic Związek Walki Zbrojnej (później AK) zorganizował oddział specjalny (dywersyjny) do walki zbrojnej z okupantem. Od początku główną siedzibą oddziału AK były budynki SGGW, w których ukrywano broń i amunicję. Część tych zapasów została odnaleziona w trakcie remontu i rozbudowy Pola Doświadczalnego w 2004 r. W czasie okupacji na terenie Pola mieszkało kilku członków tego oddziału, a dwóch z nich — ppor. Wojciech Motyl (pseudonim Puk) i inż. Tadeusz Bańcerek (pseudonim Wyrwa) było pracownikami Pola.

Od zakończenia wojny aż do 2005 r. Pole Doświadczalne administracyjnie było jednostką organizacyjną należącą do Katedry Chemii Rolniczej Wydziału Rolniczego SGGW. Z tego powodu zwierzchnikami nad działalnością Pola Doświadczalnego byli kolejni kierownicy Katedr lub Zakładów Chemii Rolniczej: prof. Marian Górski, prof. Józef Goralski, prof. Leszek Kuszelewski, prof. Stanisław Moskal, prof. Tadeusz Barszczak, prof. Stanisław Mercik i prof. Jan Łabętowicz. Z upoważnienia kolejnych kierowników Katedr w okresie powojennym opiekę nad doświadczeniami prowadzonymi na Polu Doświadczalnym sprawowali Alfred Klawencki (do 1953 r.), Jan Hryniuk (1953–1958), Stanisław Mercik (1958–1984) i Wojciech Stępień (od 1985 r.).

W latach 60. i 70. Pole Doświadczalne w Skierniewicach przeżywało trudne chwile. Pod koniec lat 60. zostały podjęte próby przejęcia Pola przez Instytut Warzywnictwa. Powołana wówczas specjalna komisja międzyministerialna (Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministerstwa Rolnictwa) przeanalizowała na miejscu wartość doświadczeń wieloletnich i wskazała, że tylko 7,5 ha bez szkody może zostać przekazana na rzecz Instytutu Warzywnictwa. Decyzja ta została zrealizowana w 1969 r. wbrew uchwale Rady Wydziału Rolniczego SGGW. Pozostałą część Pola Doświadczalnego uznano za bezcenną, niepodzielną całość i pozostawiono przy SGGW. W 1979 r. po raz drugi poczyniono starania o odebranie części Pola Doświadczalnego na rzecz miasta. W tym czasie wojewoda skierniewicki wystąpił do Rektora SGGW prof. Henryka Jesiorowskiego o przekazanie pod budowę Zespołu Szkół Ogrodniczych przeszło połowy areału Pola. Ostatecznie władze SGGW, w porozumieniu z Ministerstwem Szkolnictwa Wyższego, nie wyraziły zgody na przekazanie gruntów Pola Doświadczalnego dla Technikum Ogrodniczego.  

Niezależnie od tego w latach 1985–1986 w Skierniewicach miało miejsce kilka pożarów. W pierwszym pożarze jesienią 1985 r. spłonęła specjalna suszarnia do suszenia tytoniu lub siana, a tydzień później — duża stodoła ze specjalnymi boksami do gromadzenia zbóż z poletek. W trzecim pożarze, latem 1986 r. spłonęła obora i stajnia. Z dużym prawdopodobieństwem można wnioskować, że były to podpalenia, ale nie udało się zidentyfikować sprawców tych czynów.